6 ปีกับ ตำนาน ของ “ทงบังชินกิ”และ “แคสสิโอเปีย”

6 ปีกับ รอยยิ้ม และ ความสุข ของแคสสิโอเปียที่ได้เห็นทงบังชินกิ...
...มีความสุขไปกับรอยยิ้มและเสียหัวเราะของพวกพี่...

6ปีกับ ความรักที่ยืนยงและยั่งยืน...
...รู้สึกราวกับว่าได้รู้เรื่องของคนที่ตนรักมากขึ้น...

6 ปีกับ เรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามา...
...ราวกับได้ผ่านพ้นวิกฤติทุกๆอย่างไปพร้อมกัน...

6 ปีกับ หยาดน้ำตาของพวกพี่ที่มักหลั่งไหลเพราะ
“แคสสิโอเปีย”...และ “พวกเรา”ก็คิดเสมอว่าพวกพี่หลั่งมัน เพราะ “ความดีใจ”หรือ “อยากขอบคุณ”...

6 ปีกับ รอยยิ้มที่พวกพี่มอบให้ “พวกเรา”ทุกครั้งที่พบเจอ...
...และพวกเรา...ก็มองว่ามันคือรอยยิ้มจากใจจริงของพวกพี่...

6 ปีกับ เสียงเพลงอันแสนไพเราะที่พวกพี่ขับกล่อม...
...มันช่างไพเราะ...และทำให้พวกเรามีความสุขเหลือเกิน...

6 ปีกับ มือที่แสนอบอุ่นทั้งห้าคู่ ที่โอบอุ้มความรักของแคสสิโอเปียไว้...
...มันช่างอบอุ่น...อบอุ่นยิ่งกว่า...สิ่งใดๆในโลก...

6 ปีกับ คำสัญญามากมายที่ “ทงบังชินกิ”ได้ให้ไว้กับ “แคสสิโอเปีย”.......และ “แคสสิโอเปีย”ก็ได้มอบ “คำสัญญา”ให้กับ “ทงบังชินกิ”...

6 ปีกับ ความสำเร็จทั่วทั้งเอเชีย ที่แลกมากับหยาดเหงื่อของผู้ชายทั้งห้าคนนับล้านหยด...และ “แคสสิโอเปีย”ก็ร้องไห้ทั้งน้ำตาไปพร้อมๆกับ “ทงบังชินกิ”

6 ปีกับ “ความทรงจำ”มากมายที่เรามีให้กัน...ที่มันได้ฝังลงไปในสมองและหัวใจ...
...แทรกซึมเข้าไปในทุกๆอย่างในตัวฉัน...ราวกับว่า...ร่างกายของฉันไม่ต้องการให้ลืมมัน...

6 ปีที่ ยาวนานราวกับผ่านไปครึ่งหนึ่งของชีวิต...
...หกปีที่มีเพียงแค่คนกลุ่มเดียวที่ยึดครองหัวใจของฉันไว้...

6 ปีกับ ตำนานความรักของ “เทพเจ้า”และ “ดวงดาว”

...แต่...ราวกับว่าฉันไม่ได้รู้อะไรเลย...ไม่รู้เลยซักนิดเลยจริงๆ...

6 ปี ที่ในบางครั้งพวกพี่ต้องยิ้มให้เรา...ทำหน้าราวกับมีความสุข...
...แต่ในใจอยากจะร้องไห้ออกมา...
แต่พี่ก็ฝืน...พี่ทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้พวกเรา และบอก “รัก”เรา

6 ปี ที่ฉันคิดว่าฉันได้รู้เรื่องของพี่มากขึ้นและเข้าใจพี่มากขึ้น...
...แต่ฉันกลายเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย...
แต่...คงไม่ผิด...ถ้าคนโง่ๆที่ไม่รู้อะไรดีอย่างพวกเรา..จะรักพี่ต่อไป...

6ปี ที่ฉันคิดว่าได้ยืนเคียงข้างพี่และเข้าใจพี่...
...แต่จริงๆแล้วพวกเราไม่ได้รู้อะไรดีพอเลยซักนิด...
แต่...อย่างน้อยเราก็ได้อยู่เคียงข้างพี่ และ บอกคำว่ารัก และ “เชื่อ”...

6ปี กับ หยาดน้ำตาของพี่ที่หลั่งไหลออกมา เพราะ “เรา”...
...เพราะอะไร...??...ฉันรู้เพียงแต่ฉันชอบที่พี่ร้องไห้ต่อหน้าพวกเรา...เพราะเรารู้สึกเหมือนพี่ไว้ใจเรา...ต่อให้เราจะไม่รู้ว่าพี่ร้องไห้เพราะอะไรก็ตาม...

6 ปี กับรอยยิ้มที่พวกพี่มักมอบให้พวกเราเสมอ...ทั้งๆที่บางที่พี่อยากจะทำหน้าบึ้งๆ หรือ เบะปากออกมาด้วยซ้ำ...
แต่...พี่ก็ทำเพียงแค่ส่งยิ้มมาให้เรา...เพื่อให้เรายิ้มได้...

6 ปี กับเสียงเพลงที่พี่ขับกล่อมอย่างไพเราะ...ฉุดให้ฉันอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออกนี่...
...ขับกล่อมด้วยรอยยิ้มและเสียงอันแสนงดงาม...
แต่...ในใจของพี่...กำลังสับสน...สับสนว่าจะเลือกเดินทางไหน...
แต่พวกเราก็พร้อม...พร้อมที่จะกลายเป็นทางเท้าให้พี่เดินผ่านไปโดยที่ไม่ถูกหนามแหลมๆนั่นทิ่มแทง...


6 ปี กับมือที่แสนอบอุ่นของพี่ที่คอยโอบอุ้มฉันเสมอ...ในเวลาที่ฉันทุกข์...
...และ...พวกเราก็ใช้จิตวิญญาณของพวกเรา...”โอบกอด”พี่ไว้เช่นกัน...
แม้ว่ามัน...อาจจจะทำให้พี่อบอุ่นได้เพียงนิดก็ตาม


6 ปี กับคำสัญญาของเรา......คำสัญญาที่ว่าเราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป...
“ต่อให้หลังจากนี้จะไม่มีทงบังชินกิ แต่ผมก็อยากให้มีแคสสิโอเปียตลอดไปครับ”
...พวกเราขอสาบาน...ด้วยจิตวิญญาณของพวกเรา...

6 ปี กับความสำเร็จทั่วเอเชีย...ที่แลกมากับหยาดเหงื่อนับล้านของพี่...
...ฉันอยากถามว่าพี่เหนื่อยมั้ย? ท้อรึเปล่า? มีความสุขกับมันมั้ย?...
อยากถามอีกนับล้าน..อยากเช็ดน้ำตาด้วยมือเล็กๆของฉัน อยากโอบกอดพี่ด้วยร่างกายนี้...
...แต่ก็รู้ว่ามันไม่อาจเป็นไปได้...

6 ปี กับความทรงจำอันแสนล้ำค่า...ความทรงจำที่จะคงอยู่ตลอดไป...ในจิตวิญญาณของฉัน...
...ความทรงจำ ระหว่าง “ทงบังชินกิ”กับ “แคสสิโอเปีย”...
มันช่างงดงามเหลือเกิน...ต่อให้ใครจะพยายามบ่อนทำลายมันยังไงก็ตาม...
...แต่มันคือความทรงจำที่แสนงดงามของฉันตลอดไป...


6 ปี ที่เป็นราวกับทุกอย่างในชีวิตของฉันจริงๆ...
...หกปีที่มีแต่คำว่า “ทงบังชินกิ ”และ “โทโฮชินกิ”...

แม้จะเรียกขานด้วยชื่อไหน...แต่ความรู้สึกและความรักยังคงเดิมไม่เปลี่ยนไป...

6 ปี ...สำหรับตำนานความรักของ “เทพเจ้า”และ “ดวงดาว”


...ตำนาน...มันอยู่ได้แค่หกปีงั้นหรอ?...ความรักที่มากมายขนาดนี้มันอยู่ได้แค่หกปีเองงั้นหรอ? ,
แคสสิโอเปีย?


ได้โปรดพิสูจน์ความรักของพวกคุณ ตลอด 6 ปีนี้...ด้วยจิตวิญญาณและชีวิตของคุณ..

...ไม่มีใครว่าหากคุณจะดับแสงลงในวันใดวันหนึ่ง...หรือต่อให้คุณผิดสัญญาที่ให้ไว้กับผู้ชายทั้งห้าคน...

โปรดจำไว้ว่าพวกเขาไม่ได้ “พันธนาการ” พวกคุณไว้ แต่เป็นคุณต่างหากที่ “พันธนาการ” “ทงบังชินกิ”ไว้...

...เมื่อคุณปล่อยโซ่ในมือของคุณไป...มันก็จะค่อยๆหลุดไปทีละเส้นๆ...

และ...ผู้ชายทั้งห้าคน...ก็จะกลับไปสู่ที่ๆพวกเขาจากมา...ทิ้งไว้เพียงชื่อ “ทงบังชินกิ”และ คนที่เคยรักพวกเขาอย่าง “แคสสิโอเปีย”...


อยากให้มันเป็นแบบนั้นหรอ? ...

ถ้าไม่...

ก็แค่อย่าปล่อยโซ่ในมือของคุณ...ได้โปรดพันธนาการพวกเขาต่อไป...
...ฉันรู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังเจ็บปวดและสับสน...

แต่ทำไงได้...
ในเมื่อฉัน...

ก็รักพวกเขาจนไม่อาจปล่อยโซ่นี้ได้...ตลอดไป...
.ต่อให้หลังจากนี้จะไม่มี “ทงบังชินกิ” “โทโฮชินกิ”หรือ “ทงฟังเชี่ยนฉี่”...


แต่...

พวกเราจะ “รัก”และ “พันธนาการ”


...คิม แจจุง



ปาร์ค ยูชอน


ชิม ชางมิน

ชอง ยุนโฮ

และ

คิม จุนซู...
ตลอดกาล...

“Just Don’t left your hand

And

Will be there , here….forever…

CREDIT
***By Petch_Bojae @ SoulMYC , Chunjae-Jaechun